1970'lerin Amerikan otomobillerine baktığınızda ilk dikkat çeken detaylardan biri devasa tamponlardır. Birçok kişi bunların dönemin tasarım modası olduğunu düşünse de işin aslı farklı. O büyük metal ve kauçuk tamponlar, ABD'de yürürlüğe giren bir federal düzenlemenin sonucuydu.
1970'lerin başında ABD hükümeti, düşük hızlı kazalarda oluşan tamir masraflarını azaltmak amacıyla otomobil üreticilerine yeni kurallar getirdi. Buna göre araçların ön ve arka tamponları, saatte 5 mil (yaklaşık 8 km/s) hızla gerçekleşen çarpışmalarda gövdeyi koruyabilecek şekilde tasarlanmalıydı. Amaç güvenlikten çok, küçük kazalardaki onarım maliyetlerini düşürmekti.
Bu kuralın sonucu ise pek estetik olmadı. Üreticiler araçların önüne ve arkasına büyük, ağır ve dışarı doğru taşan tamponlar eklemek zorunda kaldı. Dönemin birçok Avrupa ve Japon otomobili bile ABD pazarında bu iri tamponlarla satıldı. Özellikle spor otomobillerin zarif tasarımları bu düzenleme nedeniyle ciddi şekilde değişti.
İlginç olan şu ki bu tamponlar gerçekten işe yarıyordu. Düşük hızlı çarpışmalarda araçlarda çok daha az hasar oluşuyor, sigorta talepleri de düşüyordu. Ancak otomobil üreticileri bu sistemin maliyetinden ve tasarımlara verdiği zarardan şikâyetçiydi.
1982 yılında kurallar gevşetildi ve darbe dayanım standardı düşürüldü. Böylece üreticiler daha küçük ve gövdeyle bütünleşik tamponlara geri dönmeye başladı. Bugün gördüğümüz modern tampon tasarımlarının yolu da bu değişiklikle açılmış oldu.
Aslında bu hikâye günümüz otomobilleriyle de benzerlik taşıyor. Eskiden dev tamponlar küçük kazalarda tamir masrafını azaltmak için vardı. Bugün ise tamponların içinde radarlar, kameralar ve sensörler bulunuyor. Sonuç olarak küçük bir sürtme bile binlerce liralık faturaya dönüşebiliyor. Aradan yarım asır geçti ama otomobil dünyasında "tampon" tartışması hâlâ bitmiş değil
