ABD’de bir eğitimci çıkmış, ilkokul çocuklarına araba tamirini öğretmeye başlamış. Çocuklar daha çarpım tablosunu yeni öğrenirken kaput açıyor, parça tanıyor, “bu ne işe yarar” diye kurcalıyor.
Bizde olsa ilk gün veliler toplantı yapar: “Hocam bizim çocuk doktor olacaktı, niye buji söküyor?” 😄
Ama işin komik tarafı şu… yıllar geçiyor, herkes masa başı iş kovalıyor, sonra dönüp bakıyorsun en sağlam kazananlar yine işi bilen ustalar.
Çünkü otomotiv sektörü öyle sabit bir alan değil. Her yıl değişiyor, gelişiyor. Elektrikli araç geliyor, yazılım giriyor, sensörler artıyor. Yani sadece anahtar tutan değil, kafayı da kullanan adam kazanıyor. Bu işi bilen biri için “işsiz kalmak” neredeyse imkansız hale geliyor.
Adamlar olaya çok erken başlıyor. Çocuk daha küçükken sadece meslek öğretmiyorlar, bakış açısı veriyorlar. “Ben bir şeyi çözebilirim” duygusu. Bu da ileride ciddi bir avantaj oluyor. Çünkü bu çocuk ister usta olsun ister mühendis, el becerisi + mantık birleşince fark yaratıyor.
Bizde ise genelde tam tersi… Çocuk büyüyene kadar hiçbir şeye dokunmaz, sonra bir anda hayata atılır. Ne el alışkanlığı var ne üretme refleksi. Sonra da “gençler iş beğenmiyor” muhabbeti başlar.
Aslında mesele çok net: Bu tarz eğitim sadece meslek değil, geleceğe yatırım. Çünkü otomotiv bitmeyecek, sadece şekil değiştirecek. O değişime ayak uyduran da her zaman kazanacak.
Yorumlar
Yorum ve fikirleriniz bizim için değerli. Siz de düşüncenizi aşağıya yazın.